تحقیق در مورد مدیریت بحران

تحقیق در مورد مدیریت بحران

مقدمه

نگرش سنتی به «مدیریت بحران» نگرشی منفی بوده، همانند «فرونشانیدن آتش» توسط مدیر تلقی می شده است؛ با این تعبیر كه «مدیر بحران» در انتظار خراب شدن كارها می نشیند و پس از بروز تخریب، سعی می كند تا ضرر ناشی از خرابیها را محدود كند؛ ولی در تطور معانی این واژه، به تازگی معنای مثبت و بهتری برای آن پیدا شده است.

براساس معنای اخیر، همواره باید مجموعه ای از طرحها و برنامه های عملی برای برخورد با تحولات احتمالی آینده در داخل سازمانها تنظیم شود و مدیران باید دربارة اتفاقات احتمالی آینده بیندیشند وآمادگی برخورد با رخدادهای غیر مترقبه را كسب كنند؛ بنابراین، مدیریت بحران بر ضرورت پیش بینی منظم و كسب آمادگی برای برخورد با آن دسته از مسایل داخلی و خارجی كه به طور جدی شهرت، سودآوری یا حیات سازمان را تهدید می كنند،‌ تأكید دارد. البته باید توجه داشت كه مدیریت بحران با مدیریت روابط عمومی بسیار متفاوت است. مدیر روابط عمومی برای خوب جلوه دادن سازمان تلاش می كند؛ در حالیكه مدیر بحران سعی می كند تا در شرایط دشوار، سازمان را در موقعیت خوب نگه میدارد. مدیریت بحران به منزلة یك رشتة علمی، به طور كلی در حوزة مدیریت استراتژیك قرار می گیرد و به طور خاص به مباحث كنترل استراتژیك مرتبط می شود (شری واستاوا و میترف[۱]، ۱۹۸۷ ،‌ص ۶۰).

مدیران پیشرو تلاش می كنند تا با استفاده از یافته های مدیریت بحران و تلفیق آن با دستاوردهای مدیریت استراتژیك و مدیریت سیستم های كنترل، از امواج خطرناك رخدادهای غیرمترقبه، اجتناب نمایند. برای مدیریت بحران ها، آشنایی با ویژگی های آنها ضرورت دارد؛ بنابراین ابتدا مبحث شناسایی انواع بحران مطرح می شود.


[۱] – Paul Shrivastava and Ian I. Mitroff

خرید فایل